Henk Sipers              en de Trail des Oasis,  16 februari 2009 in Marokko.                                                                                              

Le trail des Oasis. 

Maandag 16-02-2009, vond in Marokko de Trail de Oasis plaats. Een semi-selfsupporting wedstrijd over 105 km. Sittardenaar Math Roberts en ikzelf, Henk Sipers uit Maastricht, waren de Nederlandse deelnemers. 

De dag voor de ultra nog effe een uurtje lopen met de groep en Diddie en Lahcen. Daarna nog een foto.

 

Er waren maar 15 deelnemers in totaal en 4 weken voor de wedstrijd kregen we een bericht dat de wedstrijd niet door zou gaan i.v.m. met de Palestina-kwestie. De organisatie, in handen van 10-voudig Marathon des Sables-winnaar Lahcen Ahansal, kreeg geen vergunning om de wedstrijd in lijn te organiseren. Daarom werd op het laatst besloten om een alternatief parcours te bedenken. Lahcen Ahansal is ook de organisator van de Zagora-Extreem Marathon. Dus werd besloten om voor de Trail de Oasis de Zagora-Extreem-Marathon tweemaal te gaan lopen. Die heet niet voor niets Extreem-Marathon: zandduinen, rotsen en een vreselijke berg met een nog vreselijkere afdaling en daarna nog een lus van 21 km.

Op bovenstaand foto's ziet u de speciale X-bionic kleding die ik mocht uitproberen. Alleen maar lof over deze. Ik had het al in de koude geprobeerd en daar hield het me goed droog. Nu koelde het goed, zoals beloofd en ik had totaal geen schuurplekken of iet.


De start vond plaats in het donker en toen de zon opkwam was het al snel warm. Er werd gelopen met rugzak met minstens 1 liter water en eten en enkele survivingspullen. Rond de middag werden de deelnemers in de woestijn overvallen door een storm met regenbuien die hun lichaam geselden. Daarna werd het weer droog. De beklimming en afdaling die tweemaal genomen moesten worden vergden veel krachten. De afdaling was zelfs bijna levensgevaar over losse stenen en steil naar beneden.

De berg

 Math Roberts, oud Nederlands-kampioen 24 uur hardlopen, die als tweede eindigde achter de Marokkaan Abdelhabi El Moustahli, deed maar liefst één uur over de tweede beklimming en afdaling die ongeveer 3-4 km lengte had. Er waren veel uitvallers. In totaal finishten van de 15 deelnemers slechts 8 mensen op de totale afstand van 105 km.

Ikzelf finishte als achtste en laatste in 14 uur 40 minuten. 

Ik startte in het donker en finishte in het donker. Door een foutje van de organisatie kwam ik zonder water te zitten op 90 km. Men dacht dat de laatste deelnemer al langs was maar deze had afgesneden en was uitgestapt. Ik werd daarna gezocht door de organisatie en toen we elkaar troffen door de kampioen Lahcen Ahansal begeleid naar de finish daar het laatste stuk zeer gevaarlijk was in het donker en voor Lahcen was het zijn thuishaven.

De winnaar en de laatste finisher. Leeftijdsverschil 27 jaar!!!!!!!!!!!!!!



Math Roberts had gedacht sneller te zijn dan de 12 u 9 min die hij liep maar het was voor hem dan ook pas de eerste keer dat hij zulk een loop deed met dat zand en alles.

Matje tweede.          
Ik liep ongeveer wat ik dacht, ik ben een stuk langzamer dan Math maar ik heb wel de nodige woestijnervaring. Mijn tijd had sneller gekund als ik geen problemen had gehad maar die krijgt eigenlijk iedereen.
We gaan alle twee acclimatiseren en ik ga carnaval vieren en dan over een week de 6 uur van Stein. Voor Math Roberts ook een belangrijk doel. Ik gebruikt Stein om op schema te blijven voor een andere 100 km in juli over de steppen en bergen van Mongolië.
 Meer info zie www.adventure-runner.tk

De Deuter rugzak was perfect, inhoud 15 liter, en hij zat perfect. Gelukkig had ik ook plek voor een regenjasje daar ik in de woestijn werd overvallen door een storm met hagel en regen. De Powerbar gels, drankpoeder en bars waren tevens in de rugzak zoals de spullen om voeten te verzorgen en voor het geval er iets mis gaat. De Powerbar hield me toch maar meer dan 14 uur op de been.

Ron for Run had o.a. trailschoenen gesponsord en die waren perfect, de Inovate 8. Een opmerking, waar Ron niets aan kan doen. De bijgeleverde gaiters waren perfect, geen zand in de schoenen, totdat het elastiekje dat onder de zool doorliep overging. Gelukkig kon ik het iets strakker aantrekken en toen bleef het elastiekje heel tot de finish Een hele grote bloedblaar aan een teen van mijn linkervoet speelde me al parten van ongeveer  km 20. Ik ben er mee blijven doorlopen daar schoenen uitdoen soms de kwaal nog erger maakt. Op de hotel spoot het bloed er dan ook uit toen ik de blaar doorprikte.

 

Op bezoek bij vrienden van Alain, uitgenodigd om te eten en tevens werd mijn pijklijke achillespees behandelt met henna-versieringen en of je het gelooft of niet HET HIELP.

De dag na de wedstrijd begon met een hoestje en dit is langzaam uitgegroeid tot een bronchitis met vele hoestbuien. A.s. zondag is de 6 uur van Stein. ik hoop te kunnen starten al is het maar om rustig de marathonafstand af te werken als training voor andere dingen.

Edwin Lennaerts zal ook nog wel een verhaaltje schrijven hoop ik. Hij liep perfect en eindigde op de ondankbare vierde plaats.

1 Abdelhabi El Moustahli 11 u 42
2 Math Roberts 12 u 09
3 Michel Henrion 12 u 36
4 Edwin Lennaerts 12 u 47
5 Louis Albert 13 u 55
6 Bernard Dumount 13 u 55
7 Michel Colas 13 u 55
8 Henk Sipers 14 u 40

foto 's eventueel op:
http://picasaweb.google.nl/Henkiesfotoos
of
http://picasaweb.google.fr/ironorganisation

En ik vond nog wel zo dat ik een pilsje had verdiend na afloop!!

WWW.PRORUN.NL intervieuwde me en schreef een artikel voor hun website. Zie helemaal onderaan.

Onderaan het verhaal van Edwin Lennaerts.

                                   

                                                  Klik hier voor Laatste nieuws.

                               

 

                                                      

De wedstrijd is semi-selfsupporting. Om de 10-15 km kan men water krijgen, koekjes en fruit. Andere etenswaren e.d. dient men zelf mee te nemen in rugzak e.d. 

Verplichte materialen: Camelbag van minstens 1 liter, hoofdlamp van goede kwaliteit, GSM met goede dekking, kleine apotheek voor blarenbehandeling en schuurplekken, een beetje geld en wat je zelf wil meenemen om b.v. te eten.

Het parcour is zwaar en de finish is in Zagora.

“Hardlopen als avontuur", geschreven door marathon/ultraloper Henk Sipers.

Henk Sipers, bouwjaar 1955, van beroep Verpleegkundige en al jaren bezig in het ultraloopwereldje. In dit boek leest U zijn ervaringen en belevingen in vijf zware adventure runs. De meeste in de hitte van Afrika, maar één ervan in sneeuw en bittere koude. Dit boek bundelt de uitgebreide dagboeken die hij bijhield tijdens zijn reizen en wedstrijden. Interessant voor mensen die ook eens willen deelnemen aan een self-supporting wedstrijd, maar ook voor hen die willen lezen waarom iemand zo iets gaat doen en dit nog leuk vindt ook.

322 bladzijden, geïllustreerd met tientallen zwart/wit-foto's

“Hardlopen als avontuur” is te bestellen via de webwinkel van uitgeverij Hardlopende Zaken.

De webwinkel is te vinden onder: www.hardlopendezaken.nl

Boek bestellen of info, klik HIER  

De webwinkel is ook te vinden via www.adventure-runner.tk

 

foto links: Mister Marathon des Sables Lahcen Ahansal leest mijn boek!!!!!

 

Er werd weer veel geschreven in de Marokko, wie weet wat dit weer opleverd.

Dus dit 2 maal en een lus van

 21 km

 

Na de wedstrijd gingen we de woestijn opzoeken om te overnachten in een bivak. Tevens werd dit gebruikt om de beentjes weer wat losser te maken door een uurtje in het zand te gaan rennen. PFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF.

Mijn Julbo zonnebril zette ik alleen af om te slapen.

Lahcen trainde nog wat alleen want over een maand moet hij zich laten zien in de Marathon des Sables en men verwacht veel van hem.

Dan is het tijd voor een feestje in de woestijn met .........thee. Luc Lennaerts wist nog mooie tonen uit een valse Marokkaanse gitaar te toveren.

 

En dan is het tijd terug te rijden maar Marrakesh, eerst reden we ongeveer 450 km hierheen dus nu weer terug.

We namen allemaal afscheid van Lahcen en zijn helpers en wenstten vooral Lahcen heel veel courage voor zijn MdS 2009 en misschien tot een andere keer.

foto van Lahcen met Iron ( Alain) foto Lahcen en mij ( 2004 )

De organisatie is in handen van Lahcen Ahansal en zijn broer Mohammed ( Ahansal Trekking ) met als reclame-agent  Alain Charlier, Iron Organisation,

Lahcen is 10 maal de winnaar van de Marathon des Sables geweest en vele ere plaatsen. 

Klik a.u.b.hier boven op  Lahcen zijn naam  om te zien wat hij allemaal gepresteerd heeft. De info komt van Wikipedia

http://www.youtube.com/watch?v=ZPoOt7nBZk4

Klik kaart voor meer info e.d. Mali 2005

                              

                                                                  Klik afbeeldingen voor meer info.

Met Henk Harenberg, Ekerhard 2, Eberhard en Hassan in Algerije 2007   Met Lambert Schuur, Han Frenken en Jos Vrancken, Mali 2005

                           Foto 's van eerder avonturen in de Sahara ( klik foto voor vergroting) meer info zie www.adventure-runner.tk

                   Ekerhard and me, MDS-Marokko 2004                                                                 Hassan and me, Algerije 2007

                     Je ontmoet er, zoals de foto  's laten zien, de meest vreemde mensen maar het worden bijna vrienden voor het leven.

      Edwin Lenaerts, Wouter Hamelinck and me, Ethiopië 2008                  And good old Eberhard, Algerije 2007, Ethiopië 2008 en..................

 

Eberhard gaat me vergezellen naar Mongolië. Hij zegt dat hij er al van droomt s 'nachts, dat hij in een ger ( Mongolische tent) ligt te slapen. We gaan het zien maar eerst Marokko. Daar de wedstrijd eerst gcanceld was, is Eberhard afgevallen, helaas voor mij.

Links in training op Snowworld voor Yukon met de slede die me zou "breken".   

                                                              Gedesillusioneerd in Whitehorse aan spijs en drank met de Sloveense vriend Iztok, ook uitgevallen.

 

 

 

                  Nog meer??????????????? Zie www.adventure-runner.tk

                             De eindeloze woestijn.                                                               Samen met twee Olympische grootheden  in Ethiopië 2008.

De Trail des Oasis in Marokko
Met een 15-tal deelnemers staan we aan de start van deze “extreme trail” in het Zuiden van Marokko. De wedstrijd wordt georganiseerd door Alain Charlier van Iron Organisation in samenwerking met Lahcen Ahansel, 37 intussen en 10-voudig winnaar van de Marathon des Sables. Oorspronkelijk zouden we 100 km lopen van Agdz naar Zagora door de vruchtbare vallei van de Draâ. Problemen met veiligheid en vergunningen zorgen ervoor dat het plaats vinden van de trail even in gedrang komt. Op een alternatief parcours kan de wedstrijd na wat heen en weer gepalaver toch doorgang vinden. De wedstrijd loopt nu over de route van de extreme Zagora Marathon. Deze vindt ieder jaar plaats eind december. De ondergrond bestaat uit een mengelmoes van ongelijke paden met veel keien, stoffige zandpaden, zandduinen, zand, enkele “stenenvelden” en een beklimming van een djebel, een Marokkaanse heuvel met Sangaspas-allures met een bijbehorende zeer steile, moeilijke afdaling. Deze lus doen we 2 maal en hieraan wordt het lusje van de halve marathon gebreid.

Alle deelnemers zijn naar hier gekomen met hun eigen verwachtingen. Mijn broer Luc, die na meer dan 10 jaar zijn come-back op “den ultra” maakt, wil vooral zien hoe lang zijn lijf mee wil/kan. Met slechts 3 tot 4 maanden serieuzere training in de benen belooft het in ieder geval een zware dobber te worden. Maastrichtenaar Henk Sipers wil nòg meer Sahara na zijn succesvolle Marathon des Sables van 2004. Onze andere Nederlandse vriend Math Roberts komt voor het eerst van het echte trailwerk proeven. Hij wil goed trainen en zich vooral niet forceren met het oog op een goede 6 uren van Stein op 1 maart. Met zijn staat van dienst en zijn scherpe PR’s op 100 km en 24 uurswedstrijden lijkt hij de te kloppen man te worden. Voor de rest bestaat de groep uit Walen met allen al wat ultra- en trail-ervaring. Op de laatste knip komen nog 3 Marokkanen de groep vervoegen. Slechts 1 hiervan zal de wedstrijd uitlopen. De andere 2 komen trainen voor de Marathon des Sables einde maart.

Ik stel mezelf als doel om een top 3 plaats te lopen met een tijd van liefst onder de 12 uur. Na mijn bevredigende Nacht van West-Vlaanderen van juni afgelopen jaar naam ik een 3-tal maanden recupe. Vanaf oktober bouwde ik langzaam op vanaf 50 km/week. Een redelijk intact lijf na Olne-Spa-Olne, eind november, doet me besluiten om door te trainen naar een mooier doel, de 100 kilometer lange trail des Oasis in Marokko. Ik draaide enkele weken van 120 km maar een kleine maand voor de afreis moest ik toch een dikke week rusten met een hardnekkige bronchitis. Alzo beland ik aan de start met een vorm van 7.5/10.

De start ’s morgens om 6 uur met de hoofdlamp op vind plaats op een open kiezelvlakte. Na een paar honderd meter dalen we steil tussen grote stenen tot dat we op een zandweg komen. Ik start voorzichtig in het donker en loop even in de buik van de groep. Math schuift langzaam weg met 2 Marokkaanse hazen. Om meer zekerheid over het parcours te hebben besluit ik met hun mee te gaan. Het tempo ligt iets te hoog voor mij maar ik kan het drietal in het vizier houden tot bij de eerste bevoorrading na 9 km in 50 minuten. Math meldt dat 1 van de Marokkanen ook de 100 wil voltooien. Vanaf dit punt zie ik Math niet meer tot bij de aankomst. Mijn mikpunt is dus verdwenen en ik ben aangewezen op de stapeltjes stenen die de weg aanduiden maar vooral op mezelf. Bevoorrading 2 ligt op een grote vlakte in een tentje waar een Berber de thee inschenkt en ons voorziet van dadels, appelsienen en vooral veel water. Als controle mogen we onze borstnummer op een papiertje noteren. De camelbag wordt aangevuld met water. Ik maak wat sportdrank voor in mijn bidon en een flesje water gaat nog mee in de hand.

De temperatuur klimt naar 25°. Klimmen, dat doet de weg die van hieruit vertrekt ook over enkele kilometers. Boven bedwingen we enkele duinen. Daarna storten we ons in het mulle zand naar beneden richting de majestueuze vlakte die voor ons ligt. We steken deze recht over tot bij Lahcen die een eenzame palmboom gezelschap houdt en die ons verder de weg wijst, scherp naar links over enkele kleine duintjes. Een kwart van de trail zit er ondertussen op en ik besef dat ik wel eens met een serieus voetenprobleem zou te maken kunnen krijgen. Ik loop met het eerste paar trailschoenen uit mijn carrière. De testen de afgelopen weken leken OK maar dit terrein vraagt duidelijk beter. Het half maatje groter volstaat niet aan teenruimte. De gaiters, die ik zelf met een ijzerdraad onder mijn schoenen door bevestigd heb, komen los en het zand heeft de vrije baan. De vaseline aan mijn voeten laten het zand nog wat beter kleven. Het schuiven van de voeten door het oneffen terrein zorgen geleidelijk voor een ravage binnenin. Schoenen leeg maken en sokken uitkloppen zijn niet meer dan een doekje voor het bloeden. De loopstijl wordt naar best vermogen aangepast.

Bij de derde post op km 34 vallen Didi, Michel en Maiden me op de hals. Didi, de altijd lachende Marokkaanse gazelle, won vorig jaar de Marathon de Sables bij de dames en was 32ste in de totaalstand. Zij stopt hier haar training voor vandaag. Michel, “le Gladiateur”, loopt hier al zijn 101ste 100 km. Zijn specialiteit is vooral snelwandelen maar ook op de technisch moeilijke stukken kan hij heel goed uit de voeten. Maiden sukkelt al enkele jaren met een chronische achillespees-tendinitis en voltooit de 100 km op de mountainbike. Even na de bevoorrading leidt een rotsachtig pad ons naar de top van de djebel, waar we een prachtig uitzicht hebben over een uitgestrekt, vlak woestijnlandschap. De afdaling is moordend aan de voeten en ik kan niet anders dan denken aan de tweede passage die we binnen 42 km moeten zien te overleven. Lopen is hier niet meer aan de orde. Maiden komt levend beneden met zijn fiets op zijn rug. Wat een beest! Langs een tros dromedarissen lopen we terug Zagora in op weg naar het startpunt waar we onze tweede ronde kunnen aanvatten.

De eerste marathon klaren we in 4.30. Michel loopt even met me mee en klaagt over zware benen. Mijn probleem situeert zich een halve meter lager. Bij de eerst volgende afdaling ontsnapt Michel. We passeren een dorpje en even ben ik meer met mezelf bezig dan met de wedstrijd. Ik verdwaal. In het dorp zie ik meerdere witte pijlen maar een langharige dorpsbewoner beweert dat er geen lopende wezens geweest zijn. Ik loop naar een bouwwerf die ik me nog herinner uit ronde 1 en vraag de weg. Ik moet terug en wat verder kom ik bij de gemiste afslag, even voor de bevoorradingspost bij km 51. De pijn aan de voeten is nu al een tijdje stabiel en dat geeft hoop waardoor de kilometers vlot fijn gemalen worden. Er drijven wat wolken binnen en ook de wind komt wat opzetten. Eigenlijk vind ik het niet eens erg. Wat verder, op een grote vlakte waait de wind zo fel dat ik mijn pet in de hand moet houden. Mijn bril beschermt mijn ogen tegen het striemende zand. Even later krijg ik zelfs enkele verdwaalde regendruppels over me heen. Ik hoor later dat achter in het veld een heuse bui valt inclusief hagel.

Voordat ik aan de post bij km 76 ben schijnt er alweer een zonnetje en de wind is gekalmeerd. Als ik hier mijn schoenen nog eens ledig en mijn sokken uitklop, komt Luc breed lachend uit de tegenovergestelde richting aangelopen. Al meer dan drie uur zit hij zonder bevoorrading. Luc is rond km 45 de weg kwijt geraakt en koppig als hij is, is hij blijven zoeken om terug ergens op de juiste route te komen in plaats van terug te lopen tot het laatste herkenningsteken. Als de grootste dorst gelaafd is zoekt hij na een kwartiertje een alternatieve weg naar de aankomst. Na 12 uur wedstrijd komt Luc aan de aankomst en hij kan positief terugkijken op een goede testloop. Ik moet vanaf km 76 terug die ellendige berg over. Ook bergop wordt deze keer wandelend afgelegd. De afdaling gaat nog trager. We komen bij het dubbele marathonpunt en over de tweede helft deed ik bijna een uur langer. Vanaf de voorlaatste bevoorrading zitten we op het nieuwe maar zeker niet makkelijkere parcours. Op een slingerend, oplopend pad tussen oneindig veel keien begint mijn rechter dikke teen hevig op te spelen. Lopen lukt enkel met veel gevloek en gegrimas. Ik ben ondertussen ook al 12 uur te poot en het zonnetje zegt ons vaarwel. Ik hoop toch nog voor de duisternis te finishen.

Op een heuvel zie ik plots het silhouet van een afgetrainde sportman in een rood trainingsjack. Het is Lahcen die nog wat komt aanmoedigen. Nog 4 kilometer doorbijten. De weg wordt terug wat beter en ook de pijn aan de voeten trekt wat weg. Ik krijg mijn benenspel terug vlotter rond. Ik bereik uiteindelijk de finish in ons 4 sterrenhotel in Zagora, net voor het duister, in een tijd van 12.47. Alain, Marc, Maiden, Michel, Malou en Luc staan me op te wachten. De Marokkaan Abdul wint de wedstrijd in 11.47 voor Math die nog met Michel gestreden heeft voor plaats 2. De laatste kleine ronde neemt een ontketende Math nog een half uur op Michel die derde wordt. Ik arriveer 10 minuten laten op precies 1 uur van de winnaar.

Uiteindelijk zijn we allemaal winnaars omdat we dit avontuur mochten meemaken. De eerste 4 in de eindstand ontvangen een stenen beker en om de idee “Céleste” te benadrukken ontvangt ook de laatste finisher een beker. We hebben allen onze dromen die we proberen waar te maken. Henk is de laatste die de droom van de Trail des Oasis in Marokko realiseerde en daarom krijgt hij de trofee “Céleste”.

Edwin Lenaerts

 

WWW.PRORUN.NL intervieuwde me en schreef onderstaand artikel voor hun website.

 

Limburgers in de woestijn:

Vier jaar na zijn laatste 100 kilometer wedstrijd liep Henk Sipers er weer een. De Trail des Oasis zou eerst niet doorgaan, het conflict tussen Israel en de Palestijnen zorgde ervoor dat er geen vergunning werd afgegeven.

Door het parcours aan te passen kon de race toch plaatsvinden. Het kleine groepje dat de uitdaging aandurfde, 15 man sterk, moest nu tweemaal het bestaande parcours van de Zagora Extreme Marathon bedwingen. Een leegte van woestijn, stenen, ravijnen en bergen. Totale lengte 105 kilometer. Twee Nederlanders kwamen aan de start, Henk Sipers en Math Roberts.

Sipers: “De start vond plaats in het donker en toen de zon opkwam was het al snel warm. Er werd gelopen met rugzak met minstens 1 liter water, eten en enkele survivalpullen. Rond de middag werden de deelnemers in de woestijn overvallen door een storm met regenbuien die hun lichaam geselden.

“De beklimming en afdaling die tweemaal genomen moesten worden vergden veel krachten. De afdaling was zelfs bijna levensgevaarlijk, over losse stenen en steil naar beneden. Je moet weten dat ik hoogtevrees heb en daarom was de beklimming al moeilijk. De afdaling was helemaal vreselijk.”

Om aan te geven hoe moeilijk en zwaar die beklimming was haalt Sipers de tijd erbij van de Nederlands kampioen 24 uur hardlopen, Math Roberts. Hij deed over het relatief korte stuk - een steile klim naar een hoogte van 200 meter en een daling naar nulniveau in 4 kilometer meter - een uur.

Water broodnodig
Na 20 kilometer kwam Sipers er achter dat zijn camelbag leeg was, geen druppel water zat er meer in. De bag was ongemerkt omgevallen en al het kostbare water was weg. Het volgende waterpunt in deze woestijn zou pas bij kilometer 37 zijn. Dat is voor lopen in de woestijn onhoudbaar. Een korte extra lus van een paar kilometer hardlopen naar de auto van de organisatie was de enige oplossing. Met vers water kon de race verder.

Een eer
De laatste vijftien kilometer kreeg Henk Sipers assistentie van Lahcen Ahansal. Ahansal is voor hem een sportheld, deze ultraloper heeft al vele malen de Marathon des Sables gewonnen. Sipers: “Het was inmiddels donker geworden en die laatste vijftien kilometer is net een heel gevaarlijk stuk. Als je het niet kent loop je daar het ravijn in. Lahcen Ahansal heeft me opgezocht en is met me meegelopen op die laatste kilometers om me de gevaarlijke punten te wijzen. Hij heeft tien maal de Marathon des Sables en hij is een echte sportheld. Ik vond het een hele eer om samen met hem te lopen.”
Helemaal zonder risico voor de gezondheid is de race niet. Een flinke bloedblaar zat de Limburger al vanaf 20 kilometer in de weg. Door de snel dalende temperatuur in de woestijn ’s nachts en het vele stofhappen liep Sipers een bronchitus op.

Mooi?
“De woestijn is altijd mooi. Het is ruim en eindeloos mooi om door te lopen. Het is de stilte. Je hoeft je niet te concentreren, alleen op de stenen die er zijn. Die zijn groot, zo groot als tennisballen of nog groter. Daar moet je tussendoor springen en als het niet anders kan ga je terug naar wandeltempo.”

Trainen in Limburg
Om voor een extreme woestijn wedstrijd te trainen op de Europese bodem blijft lastig. “In ieder geval heb ik er voor gezorgd dat ik veel kilometers heb gemaakt. Ik heb vijf marathons gelopen en allemaal met rugzak. Dat was voor mij belangrijk als voorbereiding op deze wedstrijd. Dan weet je hoe dat loopt en hoe dat schuurt. Voor het lopen in zand moet je maatregelen nemen. Ik heb gaiters op mijn schoenen gezet, dat zijn kappen die het zand buiten houden. Ik liep met trailschoenen die zijn van zichzelf al water, en dus ook zanddicht. Dat moet je echt doen anders schuur je je voeten open en dat is een probleem in zo’n warm klimaat met 32 graden overdag.”

Henk Sipers eindigde als achtste en laatste.

Uitslag:

1 Abdelhabi El Moustahli 11 u 42
2 Math Roberts 12 u 09
3 Michel Henrion 12 u 36
4 Edwin Lennaerts 12 u 47
5 Louis Albert 13 u 55
6 Bernard Dumount 13 u 55
7 Michel Colas 13 u 55
8 Henk Sipers 14 u 40

Wil je meer weten over hardloper Henk Sipers, kijk dan op zijn website www.adventure-runner.tk

©ProRun mg