Financiële steunpilaren actie Artsen zonder Grenzen klik hier

De Marathon des Sables of ook wel de marathon van het zand genoemd, is een classieke expeditie door de woestijn. Het is de zwaarste hardloopwedstrijd ter wereld. Tussen 600 en 700 deelnemers uit meer dan 30 landen nemen deel aan deze wedstrijd die geheel in het teken staat van self-supporting. Ze moeten hun eigen spullen en eten dragen tijdens deze 7-daagse hardloopwedstrijd, verdeeld over 6 etappes. Ik heb besloten deze wedstrijd te gaan lopen in 2004. Ik heb er lang over moeten nadenken, maar de dood van Guus Smit (ultraloper) heeft mij doen besluiten deel te nemen. Je leeft maar een keer. Gezien mijn sport-verleden (zie Henk Sipers en de Ultrasport) , zou dit voor mij haalbaar moeten zijn

09 t/m 19 april 2004 De Marathon des Sables zit er op en nu ben ik er eindelijk aan toe om mijn verhaal te vertellen. Mijn thuiskomst was geweldig en de telefoon heeft hier 2 dagen continue gerinkeld. De reis verliep al niet te voorspoedig. Ik kwam op weg naar Frankfurt in de file terecht en toen ik op het vliegveld aankwam was de groep MdS-lopers al bijna ingecheckt. Tijdens de vliegreis had ik de pech naast iemand te zitten die niets met de MdS te maken had. Aangkomen inn Casablanca moesten we 5 1/2 uur wachten op de binnelandse vlucht. Daar kwam ik in gesprek met een Luxemburger die ook met de MdS groep meereisde en toen ging de tijd iets sneller voorbij. Aangekomen, na de binnenlandse vlucht, in Ouazazate om 00.30 uur, werden we naar het hotel gebracht en sliep ik met Manuel op dezelfde kamer. Om 8 uur was ontbijt met de groep en later op de ochtend werden we met bussen naar de woestijn gebracht. Het was een rit van enkele uren. Het roadbook werd uitgedeeld en we konden zien wat we voor onze kiezen kregen. De duinenetappe was 37 km en de langste etappe was 76 km met ook veel duinen. We kregen een luchpakket en er werd gestopt en we konden gaan zitten op de grond en buiten eten. De temperatuur was ondertussen langzaam opgelopen van 14 naar 31 graden. Op een gegeven moment gingen de bussen van de weg af en stopten na een tijdje. Hier moesten we overstappen in legervoertuigen die ons over de stenen vervoerden naar het kamp. Het bivak zag er uit net zo uit als op de foto 's die ik kende van de MdS. We kregen een formulier waar op stond waar de deelnemers van elk land moesten slapen. Er waren maar 2 Nederlanders dus ging ik richting het Duitse kamp daar ik tenslotte ook met hen was meegereist. Er werd op me geroepen of ik bij iemand in de tent wou komen. Ik besloot dit te doen daar het allemaal vreemden voor mij waren. Daar legde ik contact met mijn andere tentgenoten. Werner, Ulli, Frank, Jörg en Ewalt. 's Avonds kregen we eten in buffetvorm met wijn. Niet slecht. We mochten onze spullen nog behouden en sliepen wel al in onze slaapzak de eerste nacht. Op zaterdag weer eten van de organisatie. s'Middags spullen inleveren en alles laten controleren inclusief medisch certificaat, ECG etc. Je kreeg hier ook je vuurpijl en zouttabletten. Dan de tweede nacht. s 'Nachts werd het rond 04.00 uur koud en moest je echt diep in je slaapzak duiken. Zondagmorgen je eerste eigen ontbijt. Voor mij koffie met 2 Powerbar Harvest. Heerlijk en dan de spullen in je rugzak, zonnecreme faktor 60 smeren en je verder voorbereiden. De temperatuur was erg hoog, 40 graden maar als je je rustig hield ging het wel. En dan om 8 u 45 verzamelen bij de start, briefing en de start. Een emotioneel moment voor mij daar ik hier bijna 2 jaar op had gewacht en nu was het er. De helikopter vloog over ons heen en filmde, het was geweldig. Ik begon meteen te zweten. De ondergrond was stenen en nog eens stenen. We moesten 28 km lopen en dat ging wel. Je moest het zien als een soort akklimatiseren zei Patrick Bauer. Ik werd regelmatig gefotografeerd daar ik een stok met 2 tulpen en de Nederlandse vlag aan mijn rugzak had bevestigd. De andere Nederlandse deelnemer was Hanneke en ik had haar zaterdag ontmoet. Ze vond de warmte hier niet erg. Ze woont in Sierre Leone in Afrika en daar was het veel warmer zei ze. Op het einde van de eerste etappe kregen we een stuk zandduinen en dit was loodzwaar. Ik had in het mulle zand getraind maar dit was niet te beschrijven. Ik finishde uiteindelijk in 3 u 17 min en was 163-ste. We praten nog wat na en ik maak mijn eten en als het donker rond 19.00 uur dan gaan we ook maar slapen. Ik denk aan de duinenetappe en val in slaap. s'Ochtends werd ik gewekt door de Italianen naast ons, om 05.15 u. Dit gebeurd elke ochtend. Ik vind dit niet sympathiek en iedereen zegt dit ook maar ze trekken er zich niets van aan. Om 6 uur moet je uit je tent zijn en wordt het bivak afgebroken in enkele minuten. Je maakt je ontbijt en de volgende start is er al weer. 34 km. Ik moet een pijnstiller nemen daar mijn enkels en knieen ontzettend pijn doen van de ongelijke ondergrond . Het meest loop je over stenen. Je moet ontzettend goed opletten anders verstuik je je enkels. De mensen denken dat de Sahara alleen maar uit zand bestaat maar dit is niet waar. De Sahara bestaat voor 20 % uit zand en de rest zijn stenen en rotsen. Tijdens deze etappe heb ik het gevoel dat we steeds op vals plat lopen. Ik neem op elke checkpoint mijn fles water van 1 1/2 liter en een zouttablet. Onderweg gebruik ik Powerbar Gel en Performance. Finish 4 u 19 min plaats 154. Ik eet na de wedstrijd zoals elke dag mijn Powerbar Proteïne reep en daarna een Opkikkertje en de warme maaltijd. Ik heb eigenlijk de hele dag honger en ik voel mijn krachten wegvloeien. Er zijn meerdere mensen met problemen. Blaren, braken diarree etc. De derde dag de duinenetappe over 37 km waarvan 24 km door de duinen op en af. Ik voel me niet fit. We starten en na 15 km gaan we de duinen in en ik voel dat het niet gaat. Iedereen wandelt en ik ook maar zelfs dat gaat niet van harte. Ik ga maar door en het wordt steeds warmer. Via via hoor dat de temperaturen opliepen tot 48 graden. Ik word zelfs tijdens het wandelen ingehaald door velen. Rennen gaat niet meer. Ik maak toch nog regelmatig foto 's. Opeens begint het te waaien. Het zicht wordt minder en minder. Je ademt zand in dus gauw mijn Buff voor het gezicht en de stofbril op. Na 20 minuten is het gelukkig weer voorbij. Dit was maar een kleintje. Na 5 uur wedstrijd zie ik het niet meer zitten. Ik heb honger, ben doodmoe en wil stoppen. De rugzak begint in mijn schouders te snijden en ik het zout in de wonden dringen. Mijn buiktasje begint ook te schuren van het zand en zout, tot bloedens toe. Toch vind ik de kracht om door te gaan. Ik finish uiteindelijk in 6 u 52 min als 238-ste. Ik ben doodop en helemaal leeg. Ik laat mijn rug, schouders en buik tapen. Als iedereen binnen is praten we wat en mijn tentgenoten zeggen dat het door het eten komt. Zij zijn inderdaad altijd aan het eten en ik niet. Ik heb bijna niets. Mijn gewicht van de rugzak was voor vertrek 11 kilo en ik had besloten niet meer dan 10 kilo mee te nemen. Ik heb toen gekeken waar ik gewicht kon weghalen en dat was alleen bij het eten. Dat heb ik, stommerik, toen gedaan. Dus een kilo kan je echt breken. Ik sliep als een roosje en de dag erna was de lange etappe. Mijn gaiters tegen het zand zijn trouwens geweldig maar wel warm. De lange etappe met meer dan 10 km duinen. Ik moet er niet aan denken. We starten en het gaat weer niet. Ik sleep me van checkpoint naar checkpoint. Ik denk weer de hele tijd aan opgeven maar dat kan ik eigenlijk niet maken. Niet voor de mensen die achter me staan, maar ook niet voor Artsen zonder Grenzen waar ik geld voor verzameld heb en nog verzamel en mijn sponsoren. Niet te vergeten natuurlijk mijn grootste mentale sponsor, Luciënne. Dan km 48. Nu weet ik dat ik het haal maar na 58 km ben ik dood vermoeid. Ik ga even slapen. Ik kan niet meer. Nadat ik iets te eten van iemand heb gekregen val ik in slaap en na ongeveer 3 uur word ik wakker. Ik schrik als ik op mijn horloge kijk en probeer meteen te vertrekken. Ik sta slaapdronken op en wankel verder. Na een 10-tal minuten gaat het wel weer een beetje. De rust en het eten hebben me goed gedaan. Het is al uren donker en ik loop dus steeds met mijn hoofdlamp op. Ik kijk op mijn horloge, het is 22.00 uur Marokaanse tijd, mijn vrouw Luciënne is jarig. Ik zing uit volle borst "happy birthday"voor haar, niemand die het hoort maar het doet goed, ik voel met haar mee. De finish en de checkpoints zijn altijd al van enkele km afstand te zien. Het duurt dan vaak nog meer dan een half uur voordat je er bent en ook nu is dat het geval. Dan de finish na, schrik niet, 17 u 47 min als 382-ste. Ik kom in het kamp en iedereen is er al behalve Werner. Ik pak mijn slaapmat en slaapzak uit en ga onder de "wol". Dit duurt niet lang want ik ben nat van het zweet en stink als een otter en heb me al dagen niet gewassen. Dan maar mijn neus boven de slaapzak uit laten steken. Na enkele uren slaap wordt het licht en het kamp komt weer tot leven. Er komen nog steeds mensen binnen. De verhalen gaan de ronde dat een loper die op de 20-ste plek stond, nog steeds niet binnen is. Iedereen heeft problemen. Ik heb nu ook blaren en overal schuurplekken, dat is pijnlijk maar niet het ergste. Voor sommigen wel want die hebben blaren die ontstoken zijn en krijgen meteen antibiotica. Er zijn mensen met uitdroging, huidaandoeningen door de combinatie zon, zand, zout etc etc. Ik heb nu weer een bloedblaar en laat deze behandelen door de Doc Trotters. Ze snijden de blaar helemaal open. Halen alle losse vellen weg en ontsmetten en pakken de voet in met tape. Ik ben benieuwd voor morgen. Verder rusten we de hele dag en praten. De hele dag waait het hard en is een kleine zandstorm. Alles zit vol met zand. Mijn slaapzak, mijn rugzak, mijn eten, mijn mond, oren neus etc etc. Als we liggen trekken we de Buff over ons hele gezicht om zo weinig mogelijk last hiervan te hebben. Ik ben weer beperkt in mijn eten maar ben er nu van overtuigd te kunnen finishen. Ik ga vroeg slapen. De volgende morgen voel ik me beter. Ik moet alles wat ik bij me heb leegmaken daar er door de zandstorm van gisteren overal zand in is gekomen. Weer hetzelfde ritueel en bij de start de helikopter met zijn geweldige geluid. Het maakt een ontzettende indruk. Ik denk vaak aan huis waar mijn vrouw ongerust zit te wachten. Ik bel elke dag via de sateliettelefoon van de organisatie naar huis. Kosten 1 minuut voor 5 Euro. Ik krijg ook veel emails. Deze worden elke dag rond gebracht door de organisatie. Het is hartverwarmend. Dan etappe 5, de marathon. Vanaf het begin gaat het goed. Ik kan blijven rennen en ik voel me zoals ik me nog nooit gevoeld heb hier in de woestijn. Bij de checkpoints vul ik rustig mijn bidons, neem mijn zouttablet, neem een Gel en ga door. Ik finish uiteindelijk in 5 u 13 min als 181-ste. Ik ben helemaal fit. We liepen vandaag al door verschillende kleine dorpjes, maar wat een armoede. Ik ben nu ontzettend optimistisch vandaag en bel snel mijn vrouw. Weer maar een minuut maar nu is zij ook vrolijk. Tijdens de MdS was ze ook jarig, zoals eerder beschreven. Er was familie gekomen om haar te feliciteren en ze had vanalles in huis gehaald maar kreeg zelfs niets door haar keel daar ze aan mij dacht dat ik daar zoveel honger aan het lijden was. Ik zeg maar zo, eigen schuld, dikke bult.

Terrein: 20 % zandduinen. De rest is een combinatie van rotsachtige vlaktes, oases, uitgedroogde rivierbeddingen en zelf s een berg met een hoogte van 1000 meter. Er zijn geen wegen.

Temperatuur: De warmste temperatuur ligt boven de 50 graden Celsius en de laagste ( s'nachts) rond de 5 graden.

Voedsel: Er wordt geen voedsel verstrekt door de organisatie. Alles moet door de deelnemer zelf worden meegenomen en gedragen ( maximaal 15 kilo exclusief water). Je moet dus zoeken naar iets dat licht is en veel calorien oplevert en gemakkelijk te bereiden is. Tevens moet het natuurlijk ook smaak hebben. Een goede optie is expeditievoedsel.

Water: Elke deelnemer krijgt 9 liter water per dag. ( elke 12 km wordt 1 1/2 ltr water verstrekt op de controle punten waar ook steeds een medisch team aanwezig is)

Deelnemers: Er mogen maximaal 700 mensen deelnemen. Ze komen uit meer dan 35 landen.

Andere levensvormen: Er zijn woestijnratten, slangen en scorpioenen en veel ongedierte.

Support: 2 Helicopters en een vliegtuigje, vele voertuigen, een hele medische staf, veel water en een sateliet communicatie systeem

Regels: Kom je in nood moet je de vuurpijl afsteken en komt er hulp, dit betekent meteen disqualificatie.

Droog je uit, krijg je 1 ltr vocht via een infuus, de volgende keer betekent het disqualificatie.

Het is geen goedkope wedstrijd, voor al deze ontberingen moeten de deelnemers maar liefst een sommetje van ongeveer 3000 Euro neerleggen. De uitrusting met hun lichtgewicht spullen plus het speciale, gemakkelijk te bereiden voedsel is nog eens goed voor een kleine 1000 Euro. Ik heb het geluk veel materiaal sponsors te hebben en beschik zodoende of het betere materiaal.

De eerste etappe is ongeveer 26 km. De tweede 36 km. de derde 31 km,De vierde etappe, met een afstand van 70-80 kilometer is de langste en er zijn 2 dagen voor uitgetrokken. De meeste deelnemers finishen s 'nachts of s 'morgensvroeg. Tijdens deze zware etappe moeten ze door een stuk duinen met een lengte van 20 kilometer. De vijfde etappe een marathon en de zesde etappe 20 km. De afstanden veranderen per jaar en de exacte route wordt pas ongeveer 2 dagen voor de start bekend gemaakt.

Temperaturen kunnen oplopen tot boven de 50 graden Celsius en er heersen vele zandstormen die de atleten onderweg geselen.

Zand, wind, warmte, hitte, storm .......... Veraf van de geciviliseerde wereld. Je eten klaar maken op een klein vuurtje. Dan lekker opeten met smaak ......... en vooral met veel zand.

Gehwohl voetcreme van Bional, de ideale voorbereidng voor Uw voeten, voorkomt blaren en schrijnende plekken.

Kontakt MdS (Duitstalig): Veranstaltungsorganisation Laufend Erleben Anke Molkenthin Reichenhaller Str. 9a D-83404 Hammerau - Ainring Tel/Fax: +49 8654 57162 Klik hier voor email

Kontakt MdS (Duitstalig): Veranstaltungsorganisation Laufend Erleben
Anke Molkenthin
Reichenhaller Str. 9a
D-83404 Hammerau - Ainring
Tel/Fax: +49 8654 57162
Klik hier voor email