Bekijk advertentie

klik op kaart voor vergroting

Draag de witte polsband om politici te herinneren aan hun belofte de armoede daadwerkelijk de wereld uit te helpen. Op de wereldwijde actiedagen 1 juli, 10 september en 10 december - hebben naar verwachting zeker 100 miljoen mensen deze band om!

Materiaal: rubber
Opdruk: Armoede de wereld uit. Bestellen via: www.maakhetwaar.nl

Van + 40 graden Celsius naar - 40 graden Celsius

Henk Sipers en de Yukon Arctic Ultra ( 100 miles).

“Hardlopen als avontuur", geschreven door marathon/ultraloper Henk Sipers.

Het boek is tot stand gekomen in samenwerking met Eric de Vries van uitgeverij Hardlopende Zaken uit Deventer.

322 bladzijden, geïllustreerd met tientallen zwart/wit-foto's

Boek bestellen of meer info, klik HIER www.hardlopendezaken.nl

Ready to go, mijn uitrusting: Voor vergroting klik foto.

De koudste en zwaarste Ultramarathon van de wereld.

Gedeeltelijk self-supporting. Zonder rugzak maar met

een pulka (slede) vooruit trekkend waarop materialen en

eten en drinken vervoerd moeten worden.

fotograaf: Ad Bus

De pulka.( klik foto voor vergroting)

De pulka is klaar. Het trek systeem bestaat uit 2 pvc-buizen waar een nylonkoord doorheen loopt.

De buizen kruisen elkaar zodat de pulka niet kantelt bij een schuin aflopend parcour.

De schoenen met neophreen-overschoen en spikes.(klik voor vergroting)

Tandenpoetsen? Tandpasta bevriest.

Drinkwater? Er ligt genoeg sneeuw, dus smelten op je vuurtje

en bewaren in thermoskannen anders bevriest het weer.

Sportrepen? Bevriezen, dus van te voren klein snijden.

100 Engelse mijlen, dus iets meer dan 160 kilometers.

Temperaturen tot - 40 Graden Celsius.

Start: Whitehorse in Yukon,Canada, naast Alaska.

Wanneer: 11 februari 2006, na de langste en zwaarste sleehondenrace ter wereld, , de Yukon Quest.

Foto 's beneden Yukon Arctic Ultra 2005 ( http://www.yukonimages.com )

Zij trekken voor ons het te volgen spoor.( als de sneeuw het niet wegvaagt)

1-11-2005 Een echte test. Vandaag konden we, Han Frenken en ik, trainen in een vriescel van de firma Tucho, groothandel in diepvriesproducten, in Maastricht. Han Frenken gaat in Yukon de marathon lopen. Geschikte kleding hadden we nog niet dus werd er wat geleend. De temperatuur was - 22 graden Celsius. We kregen een aanbod van Tuscho om op een feest van hun een 1/2 marathon te lopen. Trainen op andere tijden is er onmogelijk daar er natuurlijk gewerkt wordt dus een goede gelegenheid om te trainen. Na de training wisten we hoe en wat maar het was maar een half uurtje. Hier beneden enkele foto 's. Meer info volgt na de 1/2 marathon in de vriescel, op 14 november.

Maandag 14-11-2005

Hiernaast krantenartikel over de 1/2 marathon in een vriescel van de firma Tuscho.

Klik op afbeelding voor vergroting.

Het viel reuze mee, maar in een vriescel waait het niet en dat verschilt dan enorm van buiten plus het feit dat het droge koude lucht is die je inademt.

De dag erna had ik last van mijn luchtwegen en veel hoesten plus pijn aan de enkels van de vele korte hoeken van 90 graden.

Wilt U mijn Laatste Sport Nieuws weten, klik dan hier.

Momenteel ben ik bezig met de najaars-marathons, tevens als voorbereiding op Yukon. Zodoende loop ik er regelmatig een met rugzak met 7-9 kilo. De sponsoring is zo goed als rond. Volgende maand wordt de pulka gemaakt. De reis is geboekt en de inschrijving is ook defenitief.

Tevens hoop ik in december mijn 200-ste marathon/ultra te lopen.

Mijn materiaalsponsoren:

My good old New Balance, ook mijn grote sponsor van de andere tochten.

Glucosamine, voedingssupplement voor de pezen en gewrichten

Mijn hoofdlamp, van levensbelang daar het maar 8 uur licht is. Meer info hier

Mijn ski/Nordic/wandelstokken, speciale handschoenen, binnen handschoenen en de bagagetas voor op de pulka

Mijn multi-tool, zaag mes schroevendraaier opener etc etc etc.

Mijn snowgoggles

Het kompas met Z|witserse precisie

No Battery Flash Light ( ook om de accu van je GSM mee op te laden)

Voor mijn benzinebrander( gas bevriest) en speciale ketel om sneeuw te smelten.

Mijn speciaal horloge met alles erop en eraan zoals snelheidsmeter en aangeven afgelegde afstand etc etc.

Peronin van Trekking-mahlzeiten.

Peronin wordt voor 96% in het lichaam opgenomen. Niet alleen voor Astronauten, maar uiteraard ook voor (top)sporters en klimmers.

Mijn sokken

Voor sportdrank en gels e.d.

Mijn geïsoleerde waterrugzak.

Mijn speciale ondergoed.

mijn identiteitsplaatje voor het geval dat ............. http://www.tagcompany.nl/

Dit bedrijf sponsort mij een goede dons-jas voor als het echt koud wordt.

Het verslag van de wedstrijd.

De Yukon Arctic Ultra zit er op. Helaas heb ik de wedstrijd na 102 km verlaten. Totaal uitgeput moest ik stoppen i.v.m. diarree

en maagklachten waardoor ik niets meer tot me kon nemen. De eerste 50 km van de tocht werden gekenmerkt door het warme weer. De temperatuur was bij de start 2 graden boven nul. Een zeer raar gegeven voor Yukon daar het normaal in deze tijd van het jaar minus 20 graden Celsius is. Dit weer was er de oorzaak van dat de sneeuw nat was waar we over liepen en je ver in de sneeuw zakte. Mijn slede was toch verrre van perfect voor deze sneeuw. Normaal is de sneeuw bevroren en is het geen probleem maar de natte sneeuw maakte dat ik te veel gewicht op een klein oppervlak had hetgeen dus zeer zwaar trekken is met 25 kilo bagage erop en het feit dat in het begin op sommige plekken geen sneeuw lag!!!! De gesponsorde materialen waren gelukkig prima en na 50 km werd het een echte race. Het werd kouder en er lag meer sneeuw. Ik ging prima en de achterstand veroorzaakt door mijn korte slede kon ik langzamerhand weer goed maken tot na ongeveer 70 km mijn darmen begonnen op te spelen. Waarschijnlijk veroorzaakt door de sneeuw die ik had gesmolten om te drinken en die ik niet had laten doorkoken.

Ik werd steeds meer vermoeid daar ik niets meer kon eten en ben toen 2 uurtjes gaan slapen in de sneeuw bij minus 20 graden. Ik werd al rillend wakker van de koude en mijn linkerhand was ijskoud en ik kon hem niet meer bewegen. Ik raakte licht in paniek daar ik mijn spullen niet ingepakt kreeg met een hand en ik steeds harder begon te trillen. Gelukkig lukte het uiteindelijk wel en kon ik mijn tocht voortzetten na weer een sanitaire stop waar je het ook niet echt warm van krijgt. De hoogteverschillen die we moesten overwinnen waren behoorlijk. Ik kan het als Limburger vergelijken en wel met de Cauberg in Valkenburg, maar dan onverhard en hobbelig. Op sommige plaatsen kwam je met heel veel moeite boven. Ik probeerde dan maar weer iets tot me te nemen daar ik zo slap was maar het werkte averechts en ik kon het maar met moeite binnen houden. Zo ging de tocht voort. Op een gegeven moment moest ik meer dan een uur wachten daar er een ijsvlakte moest worden overgestoken maar het ijs was op plaatsen gebroken en er was geen mogelijkheid daar door te komen. Iemand van de organisatie vond na een hele tijd met de sneeuwscooter te zijn weg geweest, een andere route. Om een lang verhaal kort te maken. De laatste kilometer voor checkpoint 2 was de langste van mijn leven. Ik

deed er maal liefst 35 minuten over en toen was het voor mij een duidelijk zaak. Men voorspelde een koudere nacht tot minus 30 graden en met al mijn problemen zou dat te veel zijn en zelfs gevaarlijk kunnen worden. Het is niet gemakkelijk om uit te stappen bij zo 'n tocht waar ik zo lang mee bezig was. Jullie sponsoren maakten voor mij dat ik de beste materialen tot mijn beschikking had maar helaas. Veiligheid gaat voor en zeker mijn gezondheid. Dit zou marathon/ultra nummer 203 moeten worden maar werd het niet. Momenteel is de tocht 2 weken geleden en ik ben een week terug thuis. Ik heb nu dus al 2 weken geen meter meer gerend. De motivatie is ver te zoeken en morgen ga ik het weer eens proberen. Ik heb onder het lopen alles geprobeerd op een rijtje te zetten en ga nu eerst herstellen en dan .......

In elk geval de eerste tijd en misschien wel nooit meer zoveel wedstrijden elke maand. Een volgende adventure-race? Mijn vrouw zegt dat dit de laatste was maar ik weet het niet want een vriend van me had het over een race in Madagascar!!!

Na 4 weken:

Het is nu al weer 4 weken geleden dat ik aan de start stond van Yukon Arctic Ultra over 162 km in Canada. Ik heb de laatste 4 weken veel nagedacht over wat ik wel en niet had moeten doen. Tips over een goede slede en dergelijke had ik niet. Tevens, naderhand gezien, is het trekmechanisme erg belangrijk. De eerste 42 km waren de gemakkelijkste kilometers van de race alhoewel ik toen rugklachten had ( een oude hernia) vanwege het door de dikke, natte sneeuw trekken van de 25 kilo zware slede. Een goede slede moet langer zijn zodat de ballast beter verdeeld is. Mijn slede was, omdat hij niet lang was, ook te hoog bepakt zodat hij regelmatig omkiepte.

Na deze 42 km hadden we 4 uur verplichte rust en waren de rugklachten verdwenen. Toen ik weer mocht starten was het donker en koud en bijna iedereen was alleen. De eerste 2 km was in de nacht over een ondergrond van weinig sneeuw en veel stenen. Het kostte veel energie de slede vooruit te krijgen en ze weer om hoog te trekken. Het was een zeer zwaar parcour voordat we weer op de rivier kwamen. Hier liep ieder voor zichzelf. Het was mooi, donker, volle maan en vooral stil. Ik kan er ondanks mijn problemen nu, nog van genieten. Ik heb sneeuw gesmolten om genoeg te drinken, was fout daar ik het water niet had laten koken, met alle gevolgen van dien. Het werd later koud, tot minus 20 en de sneeuw bevroor maar er waren veel plekken waar geen sneeuw lag. Het had al lang niet meer gesneeuwd. De gesmolten sneeuw samen met de vele gels en repen maakten mijn maag en darmen van streek zodat ik heel vaak uit de broek moest. Ik was er met mijn verstand vaak niet bij en vergat immodium te nemen of andere maatregelen te treffen. De eenzaamheid maakt je anders. Mijn twee woestijntochten waren totaal verschillend.

Op een moment kon ik niet meer eten en ben maar door gegaan. Totaal uitgeput ben ik gestopt na 102 km bij een checkpoint en er was niet meer veel van mij over. De laatste km in 35 minuten.

Ik was blij dat ik mijn eigen naam nog wist. Zo diep was ik nog nooit gegaan, ook niet tijdens een 100 km of 12 uurs-race.

Maar ..............

Ik heb veel gezien en geleerd. Het is een fantastisch land en omgeving, maar de Yukon Arctic Ultra is niets voor Ultralopers. Er komt een meerdaagse wedstrijd door de wildernis in Yukon, in de zomer, en elke etappe terugkomst in Whitehorse. Dit is misschien iets waar ik naar uit kan kijken als het lopen weer goed gaat. De Yukon Arctic Ultra is een survivaltocht waar meestal gewandeld wordt. Dit wist ik pas 6 weken voor de start!!!!!!!!!!!

De wandeltrainingen die ik daarna invoerde was te weinig. Veel dingen zou ik anders doen, o.a. de slede, mijn tempo, het drinken ( de meesten dronken op 40-50 km maar 1 liter!!!).

Er waren veel gevaarlijke dingen tijdens de race. Dag twee heb ik 2 maal een sneeuwscooter gezien en bij een ijswak nog 3 andere atleten, verder niemand. De route stond zeer slecht aangegeven o.a. veroorzaakt door omgewaaide paaltjes. Toen ik zelf op een checkpoint werkte zag ik mensen binnen komen die ik persoonlijk meteen uit de race zou hebben genomen.

Maar het is vlgs. mij wel de zwaarste race ter wereld, normaal ook de koudste, en ik ben blij dat ik toch nog 102 km vooruit gekomen ben. Verder gaan vond ik onverantwoord alhoewel men mij verder wilde pouchen.

Na de race ging ik dus verder als vrijwilliger op een checkpoint en ik had geen tijd en geen zin om te rennen. Tijdens de race had ik al mijn geplande wedstrijden zoals de 24 uur van Stein en zo, doorgestreept. Na mijn vrijwillers-periode had ik nog steeds geen zin om te rennen. Ik had tijdens de westrijd 2 uur geslapen en als vrijwilliger 4 uur in 3 dagen. Na mijn terugkomst had ik zelfs geen zin in de carnaval, misschien veroorzaakt door de jet-lag. Op aswoensdag begon ik met een korte training en had pijn van mijn navel tot mijn tenen. Heb hierna nog 2 maal gelopen en kreeg toen de griep. Mijn rug speelde weer flink op en nu, na mijn griep, is de rug nog steeds de grote bosdoener.

Ik probeer langzaam wat te fietsen maar lopen of wandelen doet pijn in mijn linker heup/bil en sinds vandaag ook rechts. Ik heb het gevoel dat ik mijn hele skelet uit elkaar getrokken heb.

Zo kan het een hele tijd duren voor ik me weer tussen jullie kan begeven alhoewel ik waarschijnlijk niet meer de normale 2 marathons of ultra's per maand ga doen. Na 23 jaar ultrasport is het tijd om het wat rustiger aan te doen. Mijn lichaam kraakt te veel. Misschien toch nog, als het beter gaat, extreme wedstrijden door de woestijn of zoals genoemd Yukon maar dat pas als het lopen beter gaat.

Onder de foto 's het dagboek van Henk tijdens de YAU, ingekort en geschreven door Prisca Vis.