klik voor vergroting
organisator
0032(0) 4 75544454
LINKS:
http://www.adventure-runner.tk
http://ethiopie.startpagina.nl/
http://www.100milesofnamibdesert.
http://www.racingtheplanet.com
2 tot 9 februari 2008 , in Ethiopië is het dan juli 2000,Ethiopië hanteert de Juliaanse tijdrekening
Henk
Sipers en de Trail des Lacs in Ethiopië.
2008
.JPG)
.JPG)
|
“Hardlopen
als avontuur", geschreven door marathon/ultraloper Henk
Sipers. Het
boek is tot stand gekomen in samenwerking met Eric de Vries van
uitgeverij Hardlopende Zaken uit Deventer. 322
bladzijden, geïllustreerd met tientallen zwart/wit-foto's Boek bestellen of meer info, klik HIER www.hardlopendezaken.nl
|
 |
klik voor vergroting
Trail des Lacs, Ethiopië, februari 2008.
Na een lange vliegreis landden we eindelijk in Addis Abbeba. Iron
Organisations had nu een trail georganiseerd in Ethiopië. Ik kende de
organisatie van de Coureurs des Celestes en natuurlijk niet te vergeten
in 2005 de Trail du Pays Dogon in Mali. Ik kende vele mensen van gezicht
maar had maar zelden of nooit met hen gesproken daar ik geen Frans
spreek en velen van hen alleen maar Frans en zelfs geen Engels. Gelukkig
waren wouter Hamelinck en Edwin Lennearts daar die Nederlands spreken en
natuurlijk Eberhard Schaaf, mijn Duitse loopvriend die ik heb leren
kennen vorig jaar in Algerije. Vanaf het vliegveld ging de rit met 2
bussen verder. Eerst 75 km om daarna wat te eten in een prachtige lodge,
gelegen aan een meertje, en daarna nog eens zo ‘n 150 km tot aan de
lodge bij het Langano meer. Bij het Langano meer ws er eerst controle
van de spullen en het inleveren van de rest. Daarna nog een pasta
maaltijd en het was donker en we moesten eten bij kaars licht want het
was een eco lodge. S ‘Morgens kregen we nog ontbijt van de lodge en
daarna was er de start en moesten we op water na voor ons zelf zorgen.
Ik had redelijk veel kilo ’s bij me in vergelijking met de anderen
maar ik had andere malen, Marathon des Sables en de Trail in Mali,
honger geleden en dat wilde ik nu voorkomen. Ik had genoeg getraind met
rugzak dus die een of twee kilo nam ik er zo wel bij. Na de start was
het effe tempo zoeken en ik werd al meteen afgeleid door een stuk of 5
bavianen die de weg voor ons overstaken. Een prachtig gezicht. Het
eerste stuk van de route was bekend daar we ook over deze slechte
onverharde weg waren gekomen. Je liep van links naar rechts om een stuk
goede weg te vinden. Soms door het mulle zand en dan weer door
poederzand, zo fijn was de zand soms. Er was verteld dat het een
technisch trail parcour was en dat bleek ook toen we steeds verder
kwamen en van de weg af waren. De groep was uit elkaar getrokken maar ik
had bijna altijd mensen in zicht en liep ongeveer op positie 11-12 van
de 30 deelnemers. We liepen dan weer door een gemaaid maïs- of rietveld
en dan weer over zandwegen. Ik liep nog op enkele mensen in en toen werd
het parcour weer rotsachtig en moest je goed opletten waar je je voeten
neer zette. Vaak moest je langs de weg lopen omdat er zoveel zand lag
maar weer voorzichtig zijn voor de struiken want die hadden doornen van
zo ’n soms 5 cm lang. Het was warm en vlgs de organisatie tegen de 40
graden Celsius. Na een lange moeilijk afdaling moesten we naar rechts
richting Shala meer en toen was de finish er al. 33 km was de eerste
etappe. Ik finishde met mijn carnavalsvlag in mijn handen want het was
tenslotte carnaval in Maastricht. Aan het meer was het prachtig en we
sliepen zo ‘n 10 meter van het water. Dit water was besmet met
bilharzia dus niet aankomen. Iets verderop was een warmwaterbron en daar
was de bevolking hun kleding aan het wassen. Ik ging er effe kijken en
sommigen van ons wasten zich daar. Ik deed het met mijn doekjes. Oksels
liezen en voeten, verder niets. Ik deed schoon ondergoed aan en schone
X-socks. De hoge X-socks hebben er ook voor gezorgd dat mijn benen zich
elke dag goed aanvoelden. Je kunt beter voorkomen dan genezen. Ik maakte
mijn eten en verder werd er wat gelegen, verteld en natuurlijk genoten
van de omgeving. Edwin en Wouter hadden goed gelopen. Eberhard had wat
problemen met blaren. Ik voelde ook wat maat ze blaren waren niet open
en de pijn was te verdragen. Na een prachtige zonsondergang bij het meer
was het tijd om echt te gaan slapen.
Tijdens de nacht moet ik er 2 maal uit i.v.m. diarree. Ik neem enkele
immodium tabletten en hoop dat het over gaat. Wat is hier nou weer de
oorzaak van. Vlgs Eberhard de magnesium de in de sportdrankpoeder zit.
Ik kan me het niet voorstellen daar ik de Powerbar-poeder altijd
gebruik. Nu had ik hem extra verdund. Ik denk eerder het vele drinken en
weinig eten. Vlak voor de start moet ik nog een keer en neem nog 2
immodium. De start meteen weer bergop en ik zweet ontzettend. Ik heb
altijd effe tijd nodig om in mijn ritme te komen. We lopen door een mooi
gebied met meerder warmwaterbronnen. We moeten over de warme riviertjes
springen en ik spring een keer net niet ver genoeg. Oei wat is dat water
warm. Had ik niet gedacht. Dan een van de dingen die de loop hebben
geteisterd. Nu ook weer. Enkele kinderen staan te bedelen voor van alles
en nog wat en roepen zelf: Give me your money. Ik reageer niet en ze
beginnen met stenen te gooien. Eentje raakte me bijna. Het parcour is
ontzettend ongelijk en er wordt door velen een stukje gewandeld. Rennen,
20 meter wandelen, rennen tot je weer moe bent etcetera. Mijn
NB-trailloopschoenen, net nog op tijd ingelopen, waren gisteravond
kapot. Het bovenwerk aan de buitenkant, links en rechts. Dit kan alleen
maar een fabrieksfout zijn want ik loop al 5 jaren op New Balance en dat
is eigenlijk de beste schoen voor mij. Ik heb ze afgetaped met de
plakband die voor mijn rug bedoeld was maar de tape laat los en gaat
kapot na zo ‘n 20 km en de schoenen lopen vol met zand! Er is onderweg
zoveel te zien. Als ik iets moois zie stop ik en maak er een foto van.
Ik vind dat dit bij dit soort wedstrijden hoort. Dan bergop en op het
laatst zo steil dat ik maar moeizaam wandelend boven kom. Daar is de
drankpost die ook weer wordt geteisterd door kinderen. De militairen die
alles bewaken zitten een kilometer lager in de helling helaas. Er is
hier een geweldig uitzicht over de vallei. Ik loop door en de zand wordt
weer meer op de wegen en ook in mijn schoenen. Ik ga ze niet uitdoen
want dan heb je vaak een groter probleem of je ziet de toestand van je
voeten en je denkt over niets anders meer. Gisteren een blaartje, wat
zou het vanavond zijn. We lopen weer langs een meer, ik weet niet
welk.Er lopen net zoals gisteren overal een soort koe met lange hoorns
en ezels. Ik zie al 2 dagen alleen maar zand en keutels. Aan de rand van
het meer ( Abidjatameer ) zitten duizenden rose flamingo ’s en in de
bomen meer landinwaarts, de prachtigste vogels. Dan zie ik Wouter
Hamelinck wandelen voor me. Ik haal hem in en hij zegt dat hij alles
heeft uitgespuugd en gepoept. Hij is ziek en zegt dat ik maar moet
doorlopen. Ik loop van hem weg en kijk nog eens om. Dat is echt lijden.
Mijn diarree speelt me momenteel niet op maar ik kan er beter over
zwijgen. Het parcour wordt zwaarder, eerst honderden kleine zandduinen,
op af op af op af. Mijn knieën houden het gelukkig en na een tijd is
het weer vlak. Km 30 vlgs mijn Suunto GPS dus nog 10 km. Het is weer
warm en misschien iets warmer dan gisteren. Ik drink veel maar heb mijn
bidons niet leeg als ik bij de drankposten kom ( elke 10-12 km). Ik durf
niet meer te drinken i.v.m. de diarree. Ik denk weer aan Wouter, had ik
ook weer kunnen hebben. Ik neem wel regelmatig een Powerbar gel en dat
doet goed. Dan zie ik een auto en mensen. Vlgs mijn Suunto 33-34 km,
afgerond 35 km. Ja, het is de finish. Ik ben blij maar het is korter dan
verwacht. Het is moeilijk in deze streken een parcour uit te zetten daar
de jeugd vaak de vlaggetjes weg pakt en meer van die ongein. We zetten
het kamp weer op en proberen te rusten. Ik bekijk de schade die ontstaan
is door de gaten in de schoenen en jawel, maar liefst 4 blaren, een
links onder de afzet van de voet, rechts twee onder de afzet van de voet
en een tussen 2 tenen in en aan de zijkant van de dikke teen. Het zand
zit zelfs door het zweten vastgekoekt op de binnenzool van de schoenen.
Ik laat mijn voeten behandelen door de dokter en dan maar weer verder
kijken. Ze ontsmet alles en prikt de blaren door. De rest moet nu drogen
en de dag erna Compeed e.d. Eberhard komt binnen en Wouter en het gaat
met beiden niet zo goed. Wouter gaat liggen en is van de wereld.
Eberhard heeft zijn voeten nu helemaal kapot. Oorzaak?????? De dokter
heeft een hoop werk met hem.
De bewakers komen met een levende geit aan en gaan onder een boom
zitten. Ik weet al; wat er gaat gebeuren maar ik wil het niet zien. Tine,
de journaliste van Runner ’s World heeft het wel gezien vertelde ze
me. Iets later bood een van de bewakers mij een stuk vlees aan, goed
bedoeld maar ……….. S’Avonds weer kampvuur en gezellig wat
kletsen en weer vroeg slapen voor morgen, dag 3.
Ik word s ‘nachts wakker het regent een beetje maar het stopt al weer
snel. Ik val weer in slaap en om 6u 15 word ik wakker en sta op en maak
mijn eten. Ik maak vanochtend weer een kop koffie, ik had dit achterwege
gelaten i.v.m. de diarree en het heeft geholpen. Er nu meerdere mensen
met diarree. Ik heb ook nog diarree maar niet zodanig dat ik buikkrampen
e.d. heb.
Mijn voeten worden nu beplakt met Compeed en tape en dan maar weer
verder zien. Eberhard zijn voeten worden helemaal ingepakt. Vandaag de
marathon etappe en oversteek van 2 klein en een grote rivier. De dokter
raadde me aan bij de oversteek de schoenen uit te doen en de sokken daar
je dan in elk geval droge schoenen en sokken hebt. Het verband zou
vanzelf blijven zitten. De start, het eerste stuk weer over het zand en
dan zie ik opeens het afgekloven hoofd van de geit liggen. Tja, zo gaat
dat. We rennen over de vlaktes en het gaat goed met me. De eerste rivier
spring ik net over en houd droge voeten. Wouter zit vlak achter me en
springt ook goed. Hij is nog steeds niet 100%. Drankpost 1 dan drankpost
2 en nu moet er ergens een rivier zijn. Op eens geen bewegwijzering
meer. Martin loopt voor me en draait zich om. We hebben gisteren en
eergisteren steeds bij elkaar in de buurt gelopen. We zoeken en vinden
geen aanwijzingen meer dus de rivier blijven volgen. Dan zie ik Louis en
Didier die de rivier doorwaadden. We volgen hun voorbeeld. Schoenen uit,
sokken uit en dan maar gaan. Het voelt vreemd aan maar ik bereik de
overkant en kinderen helpen ons. Ik val bijna terug in de rivier en de
kinderen gieren het uit van het lachen. Ze proberen aan onze rugzakken
te komen en stelen de slippers van Eberhard ( hoorde ik later). We
blijven daarna lopen en we denken terug te zijn op het parcour. Dan
worden we ingehaald door de kopgroep met Bernard en Edwin o.a. zij
hebben zich ook verlopen en veel gewandeld. Ik praat nog effe met Edwin
maar de rest is iets sneller dan mij dus ze gaan door.
Wouter is ook weer aangesloten en we gaan verder over grote vlaktes. We
hebben een waterpost gemist en deze staat nu bij km 30. We komen terug
op het parcour en zien weer vlaggetjes. Nog een rivier. Die is te breed
om over te springen en ik besluit met de schoenen aan erdoor te lopen
daar de tape los begint te laten. Doe ik nu mijn schoenen en sokken uit
dan gaat de tape helemaal los. Het valt niet tegen met doorwaden en ik
volg de groep verder. Ze nemen wel meer afstand van me maar ik blijf ze
zien. Dan loopt de weg naar links achter de rotsen in en ik zie mensen,
een auto en het spandoek van de finish. Vlgs mijn Suunto GPS is het hier
pas km 35-36. Door het mislopen heeft bijna niemand de marathon afstand
gelopen maar wel veel tijd verloren. De groep lag zodanig uit elkaar dat
het qua klassement niet veel uitmaakt. Dit was etappe 3 en hierna weer
hetzelfde ritueel als andere dagen behalve dat we niet naar de dokter
hoefden voor de voeten. Eberhard moest eigenlijk wel maar het ging niet.
De kist van 25 kilo met verband- en infuusmaterialen was uit de Jeep
gestolen en ze hadden nu helemaal niets meer. Eberhard kon zijn voeten
nog net verzorgen met mijn spullen. Ik heb ze hem gegeven daar zijn
voeten vele malen erger eruit zagen dan de mijne. De zon gaat onder en
het begint te waaien. Aan de overkant van het meer zien we zelfs
bliksem. Ik besluit de buitentent te plaatsen over de binnentent. Het
duurt effe daar ik niet wil dat Eberhard met zijn gehavende voeten uit
de tent komt. Ik haal nog 4 haringen bij Alain en veranker alles. Dan
begint het echt te stormen en , we sliepen al, moeten we alles met 2
handen vasthouden. De storm duurde lang en werd gevolgd door een fikse
regenbui. Wouter en Edwin, hoorde ik later, hadden geen buitentent met
alle gevolgen van dien. S ‘Morgens was er niet veel meer te zien van
de storm. Toen ik de tent wilde opruimen lag er een slang naast mijn
tent en dat was wel effe schrikken. Een bewaker doodde het dier.
Dan de start van de laatste, 4-de etappe. Ik had slecht geslapen en na
de start werd er meteen al als een gek gelopen. 26km had men gezegd en
zwaar!!! Ik probeerde te volgen maar na 3-4 km voelde ik al dat het
vandaag niet ging. Na 8 km bergop, wandelen, vlak stuk met veel zand.
Beetje bergaf. Bergop, vlak, uitgang park, grote weg oversteken links
aanhouden, weer links en dan op handen en voeten over de rotsen naar
boven. Boven was een echt lava spoor en kon je bijna niet rennen of je
zou waarschijnlijk vallen. Ik was kapot maar probeerde toch zoveel
mogelijk te rennen. En zo steeds verder totdat we Alain zagen en die
wees ons de weg langs het rift naar beneden. Ik heb hoogtevrees en het
viel niet mee om beneden te komen. Bij de afdaling viel ik nog een keer
en haalde mijn hand open. Beneden aangekomen moesten we nog over het
strand dat in breedte varieerde van 10 cm tot maximaal 1 meter. Soms
weer over rotsen klauterend bereikten Martin en ik samen de finish.
Iedereen klapte en iedereen feliciteerde iedereen. Na afloop hoorde ik
van de val van Bernard Godon, die maar liefst 10 meter naar beneden was
gevallen. ( Na thuiskomst in België bleek hij toch een bot in zijn voet
gebroken te hebben en moet geopereerd worden. ) Dankzij Ron for Run uit
Maastricht, had ik deze keer ook geen problemen met schuurplekken e.d.
van de kleding die ik 4 dagen droeg, alleen sokken en ondergoed wisselde
ik. Hij had mij perfecte kleding gegeven die dit alles voorkwam.
Hierna volgde nog een leuke onspannen de tijd in Ethiopië waar nog
menig flesje bier werd open getrokken en de laatste dag een diner
aangeboden door de ambassadeur van België in zijn riante “burcht”.
Daar was ook de prijsuitreiking en ieder kreeg zijn prijs uitgereikt
door
Derarte Tulu, 6 maal goud op de Olympische spelen en
Wereldkampioenschappen e.d. zie via Google, en Fita Bayisa, 5000 meter,
Olympische spelen 1992 brons en wereldkampioenschap 1991 zilver en 1993
brons.
Dit was voor mij weer een zeer mooie en ik hoop er nog lang van te
kunnen genieten en daarna ga ik weer opzoek naar een nieuw avontuur voor
2009.
De groeten
Henk Sipers
http://www.adventure-runner.tk
eindklassement:
1. Bernard GODON (1er V1) en 13H 00 57
2. Edwin LENAERTS
3. Eric VERVIER
4. Bernard SCMETZ
5. Nicolas DOSTRICHE (1er Sénior) 13H 54 50
6. Xavier KURTZ (1er V2) 14H 28 33
7. Didier COUGENAU
8. Jean VANDAM
9. Jean-Francois DEHOTTAY
10.Pierre GAGNIERE
11.Louis ALBERT
12.Eric BALTUS
13.Cindy GAZON (1ère dame) 15H 12 47
14.Philippe REYNDERS
15.Wouter HAMELINC
16.Michel COLAS
17.Daniel MASY
18.Benoit LESPINEUX
19.Henk SIPERS 15H 57 34
20.Martin LOVENFOSSE
21.Marc DEWILDE
22.Marc PERIER
23.Philippe WILLEZ
24.Cyril et Sylvain ENNEQUIN
26.Eberhard SCHAAF
27.Claude KOHN (1ère ainée) 22H 15 14
28.Jean VALLON (1er V4) 28H 54 17
29.Laurence CLODY(1ère ainée 2)29H 19 17
|
|
En hier voor meer foto 's: http://picasaweb.google.com/ethiopie2008
|
.JPG)
.JPG)
.JPG)
foto: Derartu Tulu en Fita Bayisa, Olympic winners met Henk, klik op naam voor info.
De prijsuitreiking vond plaats op de Belgische ambassade in Addis Abbeba en werd door beide grootheden uitgevoerd.
.JPG)
Klik op afbeelding voor leesbare vergroting.
.JPG)
.JPG)
Klik op bovenstaand artikel voor leesbare vergroting.
De uitdaging voor 2008 is de Trail des Lacs in Ethiopië.
140 km in 4 etappes, 32 km – 40 km – 42 km – 26 km, geheel selfsupporting hetgeen betekent je eigen eten en verplichte spullen meeslepen in je rugzak. Wat ook speciaal is, de wedstrijd vindt plaats op een hoogte van tussen de 1600 en 1800 meter in de Rift-vallei van Ethiopië. Ethiopië is 26,6 maal zo groot als Nederland.
1. 2 x Fruit en granen
koekje
260 kcal
2. 2 x peperkoek
300 kcal
3. 2 x
Opkikkertje, heerlijk als je flink getranspireerd hebt.
8 kcal
4. Koekjes met tomaat
en kaas
130 kcal
5. Powerbar gel 1
á 2 per dag 110
kcal
6. Powerbar fuel up minstens
1 per dag
173 kcal
7. Chili con carne 400
kcal
8. Rundvlees Stroganoff met
rijst
400 kcal
9. Peronin pudding/drank
435 kcal
10. Peptiplus hersteldrankpoeder
243 kcal
11. Beef Jerkey 115
kcal
12. Powerbar protein plus minstens
1 per dag 175
kcal
13. Powerbar harvest 1
per dag 205
kcal
14. Powerbar sportdrank poeder 3
tot 5 per dag
124 kcal
15. Nescafe koffie ?
16. Koffiemelkpoeder
?
|
Mijn eten voor 1 dag in Ethiopië, het wisselt
natuurlijk een beetje maar de kcaloriën blijven ongeveer
gelijk.
Klik op de afbeelding voor een vergroting.
|
Een van de vele stammen. Zoontje zoekt houvast bij zijn vader.
.JPG)
.jpg)
.JPG)
Klik artikel voor vergroting
Riftvallei? Wat is dat?
De Grote Slenk (beter bekend als de Oost-Afrikaanse slenk, Grote Afrikaanse Slenk of de Grote Riftvallei) is een langgerekt stelsel van slenken, dat loopt van Syrië tot Mozambique over een totale lengte van 6400 km. De slenk varieert in breedte van 30 tot 100 km en in diepte van enkele honderden tot zelfs duizenden meters. In de geologie wordt een dergelijk stelsel van slenken een rift genoemd, een gebied waar twee tektonische platen uit elkaar bewegen. Oost-Afrika maakt onderdeel uit van de continentale Afrikaanse plaat, maar is op dit moment aan het splitsen in 2 platen. Dit zijn de Nubische plaat in het westen en de Somalische plaat in het oosten. Omdat de riftvallei doorloopt in de Rode Zee tot aan Syrië, wordt ook de Arabische plaat tot het divergerende systeem gerekend.
Klik hier voor filmpje van persconferentie, 2 maanden voor de start.
Een van de vele meren.
Mijn nieuwe uitdaging voor 2008. Ik begon mijn "adventure-runner" bestaan ,na vele marathons en ultra 's zie www.adventure-runner.tk , in 2004 met de Marathon des Sables, 6 etappes selfsupporting over een afstand van 240 km door de Sahara woestijn.
In 2005 de Trail du Pays Dogon in Mali, 160 km in 5 etappes selfsupporting door de Sahel woestijn.
2006 de Yukon Arctic Ultra in Yukon-Canada, naast Alaska, over 100 mijl maar helaas na 102 km uitgevallen i.v.m. diarree en uitputting.
2007 stond voor de Sahara marathon en ik zou 2 dagen later starten op de Ultra (160 km ) maar gepland stoppen na 42,2 km i.v.m. te weinig voorbereiding door blessures die ik had overgehouden van Yukon. Ik ging toch door tot 80 km.
Elk van deze wedstrijden heb ik iets gedaan voor een speciaal doel. Dit doe ik meestal in overleg met de organisatie indien er in Afrika gelopen wordt daar zij de problematiek ter plekke hebben meegemaakt tijdens het uitzetten en organiseren van de wedstrijd. Zo kun je het lopen in verre en vaak arme landen combineren met iets humaans. Het hardlopen in die landen met rugzak met je hele hebben en houden erin, inclusief eten voor alle dagen, is voor hun onbekend en ze zijn geneigd dus alles hierover te lezen en zodoende krijgen bepaalde problemen in een keer ook hun aandacht. Wat mij nog het best in het geheugen ligt was in februari 2007 toen ik naar de Saharawi 's ben geweest. Bijna niemand in mijn omgeving, inclusief ikzelf, had van de problemen van deze mensen gehoord. Zij wonen al meer dan 30 jaar in vluchtelingenkampen in de Sahara!!!!!! De krant besteedde er aandacht aan en in een keer kon Limburg/Nederland hierover lezen.
Iron organisations doet ook hier , net als in Mali tijdens de trail, aan humanitaire hulp, meer kunt u vinden op de volgende site:
klik hier: http://users.skynet.be/tesfay/frame_en.htm
Klik
hier voor allerlaatste nieuws :
Klik hier voor het laatste nieuws. en hier voor Fotoalbum van Organisator Alain
en natuurlijk voor veel info:
http://ethiopie.startpagina.nl/
Zoals bijna overal in Afrika, wordt je ook in Ethiopië begroet door de kinderen.
Wilt U iets doen voor deze kinderen dan klik hier ( Tesfay association)
"To carry 50 oranges, it's a burden, but
to share them between 50 people, it's a pleasure"
Klik op foto voor vergroting. Ondanks de armoede in Adis Abeba, is er toch ruimte voor de Sportschoen!!!!!
Competition definition.
The
Ethiopian Trail is a foot race, by steps and free going, food
self-sufficient *, over a distance of 140 km. Each competitor has
to carry his own equipment (food and compulsory material).
klik voor vergroting, Alain verkent de Trail
Trail
program
Februari
02: plane departure Bruxelles or Paris CDG – Addis Abbeba.
Februari
03:
Transfer
in 4x4 from Addis to camp loge Bashangari
klik voor vergroting, de
vulkanische ondergrond loopt niet gemakkelijk
Footing from Meskal Square to the Staduim ( picture Alain running with the Ethiopiens)
- visit to museum -
Plane return Addis
Abbeba - Bruxelles.
Attention,
this is Africa, the date and time of departure can change at the last
minute. Please foresee possible changes.
Vanaf de bergen heb je een prachtig overzicht over de huisjes en dorpjes.
Iron
Organisation may change at any time:
-
The rules or the Ehiopian Trail.
-
The competition physiognomy
-
The
place and the initial destination in case of major occurrence (meteorological
conditions, cataclysm, armed conflict, any kind of invasion, hail,
lock-out, etc.) or for reasons independent of our will.
-
1.5
litre each morning before start.
-
1.5
litre during the step, at each control.
-
3
litres at the step arrival.
Each
competitor will have to manage his own needs in water following the
repartition of the water supplying, and will not be allowed to supply at
other time.
Compulsory
equipment of competitors.
Each
competitor must foresee his food needs for the four race days.
He will have to choose the aliments he thinks to fit best the
efforts, the climate conditions, the transportation and the weight.
Each
competitor will have to be supplied with a minimum of 1500 Kcal per race
day. Penalties will be
attached to this.
Survival
material.
-
A
rucksack (best fitting the competitor’s motivations)
-
A
sleeping bag (+15° C)
-
A
pocket lamp + batteries
-
5
nurse pins
-
A
compass
-
A
lighter
-
A
knife
-
A
skin antiseptic.
-
A
whistle
-
A
signalling mirror
-
A
survival blanket
-
Salt
pastilles
-
A
cap
Each
competitor must foresee his personal equipment for the competition (food,
survival material, etc.), and will have to fulfil the obligations
mentioned above at the administrative and technical controls in Ethiopia.
The
joined medical certificate of the organisation must be confirmed by a
M.D., preferably a sports physician.
That medical certificate and an electrocardiogram, realized
within the 30 days before the race, will authoritatively have to be
presented at the administrative controls.
Mijn Artiach super-selfinfloating-slaapmat.
The
total number of participators being limited, Iron Organisation will only
retain the candidatures with a complete administrative file.
Any incomplete file will not be registered.
Food
6000Kcal
at the start / 4500 Kcal on the second day / 3000 Kcal on the third day,
1500 Kcal the
De Gaiters van Joe Trailman : http://www.joetrailman.com/
Ethiopië Algemeen
Algemeen
Het is een groot land met een oppervlakte van 1.137.000 vierkante kilometer. Het grenst in het noorden aan Eritrea, in het zuiden aan Kenia, in het westen aan Soedan en in het oosten aan Somalië.
De natuur is zeer divers. In het zuiden subtropisch en groen en in het noorden bergen met een gemiddelde hoogte tussen de 2000 en 3000 meter. Door de droogte en ontbossing zie je hier veel erosie.
Toerisme in Ethiopië is niet allerdaags. Toch is het een land met een prachtige natuur en een zeer oude historie en cultuur buitengewoon interessant voor een rondreis terug in de tijd. Bezoek de indrukwekkende watervallen en Lalibela, waar kerken zijn uitgehakt in de rotsen (8e wereldwonder, zeer indrukwekkend). Deze zijn gelegen in het noorden van Ethiopië. Hier ontdek je verder begroeide bergen met rijstterassen en tefplantages tot wel 4000 meter, maar ook nijlpaarden, zebra's en krokodillen aan de oevers van de Nijl . Wandel verder in de Bale Bergen of bezoek de islamitische handelsstad Harare in het oosten.
Ethiopië kent een grote verzameling van volkeren. Er zijn zo'n 80 etnische groepen en men spreekt er meer dan 290 verschillende talen.
Tot slot, de oude, nomadische stammen in het zuiden van Ethiopië maken het woestijnachtige zuiden ook een bezoek waard. Reizen naar Ethiopië is langzaam aan het groeien. En cultureel/historisch een groot avontuur met Christenen in het noorden en Islamieten in het zuiden. Maar ook het land van Falasja's (de zwarte joden), Rasta’s en Rastafari’s. De infrastructuur van Ethiopië is wel dusdanig slecht dat rondreizen redelijk zwaar is. De onderlinge afstanden zijn ook nog eens redelijk groot. Alleen in het noorden is beperkt electriciteit en de hotels kennen weinig faciliteiten.
Volgens de Rasta Jamaicanen is Ethiopië het beloofde land, of dat waar is zullen alleen echte avonturiers ontdekken. Wist je dat je in de rotskerken van Lalibela gewoon nog kerkdiensten kan bijwonen. Zang en bijbelse verhalen zijn hier nog aan de orde van de dag. De beste reistijd is tijdens het droge seizoen van november tot maart.
- Hoofdstad Ethiopië: Addis Abeba
- Aantal inwoners Ethiopië: ca. 72.100.000
- Tijdsverschil: 2 uur later
Eten
Het belangrijkste voedsel in Ethiopië is 'injera'. Dit is een gegiste, sponsachtige, zurige, koude pannenkoek. Op de koek ligt een prutje van geitenvlees of groenten. Op woensdag en vrijdag wordt er in Ethiopië geen vlees gegeten en kun je het in de restaurants in het zuiden ook niet krijgen. In het noorden en de grotere steden is de keus wat uitgebreider. De injera wordt gemaakt van tef, een tarwesoort die in extreme omstandigheden (droogte) wil groeien. In het zuiden is er naast de injera ook spaghetti of omelet te krijgen. In grote hotels en restaurants worden ook westerse maaltijden geserveerd.
Taal
Ethiopië heeft een eigen schrift dat afwijkt van het westerse handschrift. Amhaars is de officiële taal van Ethiopië. Vooral in de steden spreekt men ook wel Engels.
Klimaat en beste reistijd
Het droge seizoen ten noorden van Addis Abeba duurt van oktober tot mei. Het regenseizoen duurt van eind juni tot eind september. Maar ook in december en januari kan het in het zuiden flink regenen, wat kan leiden tot overstromingen, weggespoelde wegen en wegverzakkingen.
De hoge ligging van het land en de natte moesson van de Indische oceaan zijn van invloed op de weersomstandigheden in Ethiopië. Omdat de tropenzon altijd hoog staat, is er bijna geen verschil tussen de seizoenen. De gemiddelde jaartemperatuur ligt op 30 graden in de tropische, lager gelegen streken en op 5 graden in de bergstreken.
Geldzaken
De munteenheid in Ethiopië is de birr. Dollars en euro's worden bij de banken geaccepteerd. Ook in sommige hotels kan geld worden gewisseld, al is de koers voor vooral kleine biljetten onvoordelig. Creditcards worden slechts in een aantal hotels in de hoofdstad Addis Abeba geaccepteerd. Travellercheques kun je bij sommige banken inleveren maar niet overal. Het is beter contant geld in euro's of dollars mee te nemen..
Tijd en jaartelling
Het tijdsverschil met Nederland bedraagt twee uur. Het is in Nederland ten opzichte van Ethiopië twee uur later. In de zomer is dit één uur, omdat Ethiopië geen zomertijd kent. De Ethiopiërs verdelen de dag in twee keer twaalf uur. De dag begint voor hun 's morgens om zes uur. Is het voor ons dus 10 uur 's morgens dan is het in Ethiopië vier uur 's morgens.
Ook de jaartelling verschilt met de onze. Ethiopië hanteert de Juliaanse tijdrekening en niet de christelijke jaartelling. De kalender is 7 jaren en 113 dagen later begonnen. Het was voor ons januari 2003 en voor hun april 1995. Ze hebben een jaar van twaalf maanden van dertig dagen en een dertiende maand van 5 dagen. In Ethiopië viert men nieuwjaarsdag op 11 september.
Gezondheid
Voor Ethiopië zijn diverse inentingen nodig. In een aantal gebieden in Ethiopië komt malaria voor. Door de slechte hygiëne krijgen veel reizigers last van diarree. Middelen tegen maag- en darmstoornissen mogen niet in de bagage ontbrekenn. Ook O.R.S., paracetamol, keeltabletten, muggenolie en zonnebrandolie wordt geadviseerd om mee te nemen. Water kun je niet uit de kraan drinken, behalve in de hoofstad Addis Abeba daar zit namelijk veel chloor in. In de meeste steden is mineraalwater in flessen te krijgen. Zorg altijd dat je voldoende water bij je hebt.
Kijk voor actuele informatie over de gezondheidsrisico's op de site van het Landelijk Coördinatiecentrum Reizigersadvisering. Het LCR geeft de nationale standaarden uit voor gezondheidsadviezen voor reizigers naar de (sub)tropen. Uiteindelijk is er altijd een persoonlijk advies nodig, bijvoorbeeld via het Reizigersspreekuur van de GGD of gespecialiseerde Travel Clinics.
http://users.skynet.be/IRON/IRONORGANISATION/
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
 |